ಕನ್ನಡ ಗುರುವಿನ ಮರೆಯದ ಸ್ಮರಣೆ

ಸರಿಯಾಗಿ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸೊರಬದ ಪುರ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ  ಕನ್ನಡ ಗುರುಗಳಾಗಿದ್ದವರು ಬಿವಿ ಎಂದು ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ಪಂಡಿತರು. ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಪಂಚೆ, ದೊಡ್ಡ ಅಂಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಕೈ ಚೀಲ, ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ದ  ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇವರೇ ನಮ್ಮ ಬೀವಿ ಭಟ್ಟರು. ನಾನು ಹೊರ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು, ಈ  ಶಾಲೆ ಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಮೂರೇ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ  ನನ್ನ ಜೀವನದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ  ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಕನ್ನಡ ಪಾಠದಲ್ಲಿನ ವ್ಯಾಕರಣ,ಸಂಧಿ ಸಮಾಸಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವಾಗ,

ಜೈಮಿನಿ ವಚನ ಚಂದ್ರಿಕೆ ಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಶ್ವಮೇಧದ ಕುದುರೆ, ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ವಿವಿಧ ಅರಸರು, ಹಂಸಧ್ವಜ ಸುಧನ್ವರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವ ವೈಖರಿ, ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಗ್ರಾಮಸಿಂಹಗಳ, ಗ್ರಾಮಕನ್ನಿಕೆಯರ  ಕುರಿತ ಹಾಸ್ಯ ಭರಿತ ವರ್ಣನೆ, ಅರವಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವಾಗ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾವು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಕೆಲಸಗಳು, ಬಿಜ್ಜಳನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ ಕಾಡು ಇಲ್ಲೇ ಹೊಸಬಾಳೆಗೆ  ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುವ ಚೀಲನೂರನ ಬಳಿ  ಇದ್ದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ಉದ್ಧಾಲಕನ ಸಮಾಧಾನ ಮನೋಭಾವ, ಚಂಡಿಯ ಹಠದ ವಿವರಣೆ ಇವುಗಳಿಂದ ಕಥಾ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ  ರೀತಿ ಈಗಲೂ ನಮಗೆ ರೋಚಕವೇ. ಕಾಗದ ಪತ್ರಗಳನ್ನು, ಅರ್ಜಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ರೀತಿ, ಹಾಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದು ಅನರ್ಥ ತರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ನನಗಂತೂ ಬಾಳಿನ ಅನೇಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗವಾಗಿದೆ. "ಬರೆದು ಕೊಂಡ ಅರ್ಜಿ ಏನೆಂದರೆ..." ಎಂಬುದನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಯಥಾರೀತಿ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿದಾಗ "wrote bought petition what said if..." ಎಂದು ಬರದಂತಾಗಬಾರದು ಎಂದಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಹಚ್ಚಹಸಿರು. ಅವರೇ ಬರೆದಿದ್ದ ಪದ್ಯದ ಸಾಲುಗಳು, ಅದರ ಪ್ರತಿ ಪ್ಯಾರದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ ಓದಿದರೆ ಶ್ರೀಧರಸ್ವಾಮಿ  ಎಂತಾದಾಗ ಆ ಕೃತಿಯ ರಚನೆ ನಮಗೆ ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ತರಿಸಿದ್ದು ಸಹಜವೇ!

  ಆದಾಗ್ಯೂ ಬೇರೆ ಗುರುಗಳ ಪೀರಿಯಡ್ನಲ್ಲಿ ಮಾಡದ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಇವರು ಕೊಟ್ಟ ಸದರದ ದುರುಪಯೋಗದಿಂದಾಗಿ  ಇವರ ಪೀರಿಯಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ

ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಎಫ್ವಿ ಕಾಶಿಪತಿ ಯವರಿಂದ  ಬೈಗುಳ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು  .

ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಪಾಠ ಸುಬ್ಬಾ ಜೊಯಿಸರ ಮನೆ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ, ಸಂಜೆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ. ಪಾಠ ರಂಗನಾಥರಿಂದ. ಅಮರಕೋಶ, ರಘುವಂಶದ ದಿಲೀಪ. ಅತಿಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಕೇಶವ ಮೂರ್ತಿ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಇತರರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಾಗದ ನನ್ನ ಮನೋಭಾವ ಗೈರುಹಾಜರಾಗಲು ದಾರಿ. ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ   ಹಾಜರಾಗಲು ಹಿಂದೇಟು ಹೊಡೆದು ಕುಳಿತಾಗ  ರಂಗನಾಥರೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕೂಡಿಸಿದ್ದು. ಇಂಥಾ ಹಲವು ನನ್ನ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು.  ಅವರ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಆಸಕ್ತಿ, ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವ ಅವರ  ಜಾಣ್ಮೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಳಕಳಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಎಸ್ಸೆಸ್ಸಲ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಲಾದ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಸಾಂತ್ವನ, ಮುಂದೆಂದೂ ಹೀಗೆ ಆಗದಂತೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದ ಬುದ್ಧಿವಾದದ ರೀತಿ, ಅದರಂತೆ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಈಗ ವಿಶ್ರಾಂತ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೂ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದು ಕೊಳ್ಳದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಅವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವು ನನ್ನಂತೆ ಹಲವರಿಗೂ ಇದ್ದರೆ ಸೋಜಿಗವೇನಲ್ಲ.

ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಯೋಗ್ಯ ಗುರುವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರ ತಂದೆಯಂತಿದ್ದ, ಸಮಾಜ ಕಳಕಳಿಯ ಮುಗ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

 ನೆನಪಿನಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ಅಂದಿನ ಸಮಕಾಲೀನ ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಗಳಾದ  ವಿಜ್ಞಾನದ ಮತ್ತು ಎನ್ಸಿಸಿಯ ಎಚ್.ನಾರಾಯಣರಾವ್, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನ ಸಂಘಮಿತ್ರ, ಸಮಾಜ ಪರಿಚಯದ ಎಎಸ್ ವಸಂತ, ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಜ್ಞಾನದ ಎ.ಎಸ್. ರಾಮಚಂದ್ರ, ಗಣಿತದ ("ನಿಮಗೆ ಆಲ್ಜೀಬ್ರಾ ದ ಗಂಧವೇ ಇಲ್ಲ " ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ) ಕೆ.ಭೀಮಾಚಾರ್, ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕಾಶೀಪತಿಯವರು,  ಹಿಂದಿ ಯ ಅಚ್ಚುತ ಭಟ್ಟ ಭಾವೆ ಇವರುಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸಹಪಾಠಿಗಳಾದ  ಬಹುತೇಕ,  ಈಗ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ  ವಿಶ್ವನಾಥ ಭಾವೆ, ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾವ್ ಬಾಪಟ್, ಗಣಪತಿ, ಬೆನ್ನೂರು ಮಂಜುನಾಥ, ಅಂಡಿಗೆ ರಾಮಣ್ಣ, ಕುಮ್ಮೂರು ತೇಜಪ್ಪ, ಕಾನುಕೇರಿ ಶಿವದೇವ, ಕೇಶವಮೂರ್ತಿ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಮುಂತಾದವರು.

ಸೊರಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹಲವು ದಶಕಗಳಾದರೂ  ನನ್ನ ಶಾಲಾಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಬರೆಯುವಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಎಲ್ಲ ಗುರುಗಳ ನೆನಪಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.