ಉರಗ ಕಚ್ಚಿದ ವೃತ್ತಾಂತ

ನಮ್ಮೂರು ಮಲೆನಾಡಿನ ಕೆಳದಿ. ನನಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ದೊರಕುವವರೆಗೂ* ರೈತಾಪಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಿನ ನೈಜ ಘಟನೆ.

೧೯೭೩ ರ ಡಿಸೆಂಬರ್. ಅಂದು ಭಾನುವಾರ. ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗದ್ದೆ ಕೊಯ್ದು ತೆನೆಗಳನ್ನು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ನೀರು ಬಸಿಯಲು ಹಾಕಿದ್ದೆವು.  ಅವು ಕಳ್ಳರ, ಬೀಡಾಡಿ ದನಗಳ ಪಾಲಾಗದಂತೆ ಕಾಯಲು ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಡಿಸೆಂಬರ್  ಚಳಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಳೇ ಬೇಲಿಯ ತುಂಡುಗಳು, ಕಸ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟು ಕಾಯಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾವೊಂದನ್ನು ಕಂಡೆ. ಹೊರಬಂದು ಎಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚುವುದೋ ಎಂಬ  ಭೀತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೂ ಅಷ್ಟು ಸೌದೆ ಸೇರಿಸಿ ಬೆಂಕಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಅದೇನು ಬೆಂದೇ ಹೋಯಿತೋ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಪೊಟರೆ ಸೇರಿತೋ ಅಂತೂ  ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಆ ರಾತ್ರಿ ಬಲವಾಗಿ ಹೊದಿಕೆ ಹೊದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದೆ.

ಮರುದಿನ ಸಂಜೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಕೆಲಸ ಪೂರೈಸಿ ಮನೆಕಡೆ ಹೊರಟೆ.

ಆ ಮುತ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ, ಹಾವೊಂದು  ಕಾಲು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತು.  ಕಾಲು ಕೊಡವಲು ಪಾದದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿ ದೂರ ಬಿದ್ದು  ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಆ ಹಾವು ನಿನ್ನೆ  ಬೆಂಕಿಯ ಬಳಿ ಕಂಡಿದ್ದೋ, ಹೊಸತೋ, ವಿಷದ ಹಾವೋ, ಸಾಮಾನ್ಯದ್ದೋ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಹಗೆಯ ತೀರಿಸಲೆಂದು ಹಾವು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ ಸಾವು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಬದುಕುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮನೆ ಕಡೆ ಓಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮನೆ. ಗಾಬರಿ, ಸಾಯುವ ಭಯ, ಬದುಕುವ ಆಸೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ಕಾತರ. ತಡಮಾಡದೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯದ ಮಡಿವಾಳ ಮಂಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೀರೆಯ ಕೆಳ ಅಂಚನ್ನು ಹರಿದು ಹಾವು ಕಚ್ಚಿದ ಜಾಗದ ಬಿಟ್ಟು ಮೇಲೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ. ವಿಷ ಮೇಲೇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದ.

   ಹಾವು ಕಡಿದ ಸಂಗತಿ ಹಾವಿನ ವಿಷಕ್ಕಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ  ಹರಡಿತು. ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಜನ, ಜನವೋ ಜನ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕುತೂಹಲ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಆತಂಕ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕು ಪ್ರಥಮ ಮಾಹಿತಿ ವರದಿ.  ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ  ಸಲಹಾ ನೀಡಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ. ಹಾವು ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡವರು ಮನೆಯ ಸೂರು ಪ್ರವೇಶಿಸ ಬಾರದೆಂದು ಕೆಲವರು,

ಬಳೆ ತೊಟ್ಟಿರುವವರು ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದೆನ್ನುವರು ಕೆಲವರು.ಅವರ ಮಾತಿಗೆ  ಬೆಲೆ  ಕೊಟ್ಟು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಲೈಟ್ ಕಂಬದ ಕೆಳಗೆ ಜಮಖಾನ ಹಾಕಿ ಮಲಗಿಸಿದರು.  ಬುದ್ಧಿವಂತರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ನಾನು ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಸತ್ತರೂ ಸರಿ ನೀರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕುಡಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಾವಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುವಾದ್ದರಿಂದ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವುದಿರಲಿ ಅದರ ಹೆಸರೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಬಂದಿದ್ದ ಊರ ಶ್ಯಾನುಭೋಗರು ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿದವರೂ ತಿಳುವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವರೂ ಆದ್ದರಿಂದ  ಅವರ ಮಾತಿನಂತೆ ಹಾವಿನ ವಿಷವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡುವ ಗೆಣಸಿನಕುಣಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ತೀರ್ಮಾನ. ಹೊರಡುವವರೆಗೂ ತಾವೇ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ವಿಷ ತೆಗೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಶೇವಿಂಗ್ ಬ್ಲೇಡೇ ಅವರ ಉಪಕರಣ. ಹಾವು ಕಚ್ಚಿದ ಗಾಯದ ಸುತ್ತ, ಈಗಾಗಲೇ ರಕ್ತಪರಿಚಲನೆ ಆಗದಂತೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ಥಳದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬ್ಲೇಡಿನ ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಹರಿದಾಟ. ರಕ್ತ ಬರಲೊಲ್ಲದು, ಇವರು ಬಿಡಲೊಲ್ಲರು. ಬ್ಲೇಡ್ ಪ್ರಯೋಗ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು.

ಈಗ ಆರು ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಾರು ತರಬೇಕು. ತಂದೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇರುವ ಅಣ್ಣ ಬೇಸಾಯದ ಎತ್ತು ಕೊಳ್ಳಲು ಆಯನೂರಿನ ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇತರರು ಸಣ್ಣವರು.  ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಗೆ ಸಂಕಟ. ತಾನೇನೂ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಬಳೆ ತೊಟ್ಟಿದ್ದುದರಿಂದ  ಮಗನನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಂತಿಲ್ಲ. ದುಃಖ, ಕಣ್ಣೀರೇ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಳ ಕೆಲಸ. ಕಾರು ತರಿಸುವ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇರುವವರೆಲ್ಲಾ ಸಲಹಾ ವೀರರು.

   ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಣ್ಣನ ಪ್ರವೇಶ. ಅವನೇ ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕಾರು ತಂದ. ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು. ನನಗೋ ಬಲು ಬಾಯಾರಿಕೆ. ನೀರು ಕೇಳಿದರೆ ಕುಡಿಯಬಾರದೆಂದು  ಕೆಲವರೆಂದರೆ, ಸೆಗಣಿ ನೀರು  ಸೇವಿಸಬಹುದೆಂದರು ಒಬ್ಬ ಹಿತೈಷಿಗಳು.

ಇನ್ನೇನು ಪಂಡಿತರಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಡಬೇಕು ಎಂದಾಗ, ಅಯ್ಯೋ ಇದರಿಂದ ಏನೂ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ, ಹೀಗೇ ಹೋದ ವಾರ ಹೋದ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮಗ, ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ದಾರೀಲೇ ಔಟ್  ಎಂದು ಅರ್ಧ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರೊಬ್ಬ ವಿವೇಕಿಗಳು, " ಮಂತ್ರಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ವಾಸಿಯಾಗೋದಾದರೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಯಾಕ್ರೀ ಓದಬೇಕು. ಈಗಾಗಲೇ ತಡವಾಯ್ತು. ಆಗೋದು ಆಗಲಿ ಮನೇಮುಂದೆನೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ನನ್ನ ಮರಣಸ್ಥಾನವನ್ನು  ನಿರ್ಧರಿಸಿದವರು ಕೆಲವರು. ಆ ಹಾವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅದನ್ನೇ ತಕ್ಷಣ ಕಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೇ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಆರಾಂ ಆಗಿ ಆಟ ಆಡಿಕೊಂಡು ಇರಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೇ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿಯದು. ನಂದೇ ನನಗಾಗಿತ್ತು, ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಇರಲಿ ಎಂಬ ಹತಾಶೆಯ ಮನೋಭಾವ ಹೊತ್ತೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಬಹುಮತದ ತೀರ್ಪಿನಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ. ಬಲು ದಿನದಿಂದ ಕಾರಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದ ಮನ, ಅದರಲ್ಲೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತರೂ ಹರ್ಷಪಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ದುಗುಡ , ಕುತೂಹಲ. ಮಂತ್ರವಾದಿ ವೈದ್ಯರು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಈಗಾಗಲೇ ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಕಾದೇ ಕಾಯ್ತಾರೆ, ನಾವು ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕಷ್ಟೇ ಎಂದ ಒಬ್ಬರು. ಅದೇನು ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯೊ, ಕಳಕಳಿಯೋ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೋ, ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರಿಂದ ಆ ಮಂತ್ರವಾದಿ ವೈದ್ಯರ ಗುಣಗಾನ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತಿತ್ತಾದರೆ,ಆದರೂ ತುಂಬಾ ತಡವಾಯ್ತು, ಏನೋ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದು ಚಳಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯದತ್ತ ನನ್ನ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ನೋಟ.ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಘಂಟೆ.

ಆ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲೇ ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆ. ನೀವು ಪೋನ್ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಬಳ್ಳಿಗೆ ಗಂಟು ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ ನೋಡಿ. ವಿಷ ಏರೇ ಇಲ್ಲ, ಎಂದರಲ್ಲದೆ ನೀರು ನಿವಾಳಿಸಿ ಚೆಲ್ಲಿದರು, ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೊಟ್ಟರು. ವಾಸಿ ಆಗುತ್ತೆ. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಸಬೇಡಿ  ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಬರೋದು ತಡ ಆದರೂ ತುಂಬಾ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು ಎಂದು ನನ್ನ ಭುಜ ತಟ್ಟಿದರು. ನನಗೂ ಏನೋ ಖುಷಿ, ಹುಚ್ಚು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದವರತ್ತ ನೋಟ ಬೀರಿದೆ.

ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾದಾಗ ಸೆೇರಿದ್ದ ಜನ ಖಾಲಿ ಆಗಿದ್ದರು, ಮನೆಯವರಷ್ಟೇ ಊಟವೂ ಮಾಡದೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರ ಊಟವಾಯಿತು. ಈಗ ನಿದ್ದೆಯ ಸರದಿ. ನಾನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡದಿರಲು ವಿವಿಧ ಕಥೆಗಳು, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಕೌಟುಂಬಿಕ ವಿರಸ, ಹೀಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ವಿಷಯಗಳು ಚರ್ಚೆ, ಇತ್ಯಾದಿ ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳಗಾಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾಗಪ್ಪನ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಲೆರೆದು ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ. ಗದ್ದೆ ಕಡೆ ಹೋಗದಿರಲು ಆದೇಶ. ಹಾವು ಕಚ್ಚಿದ ವಿಷವನ್ನು ತೆಗೆಯಲೆಂದು ಕೊಯ್ದ್ ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿ ಆಗಲು ಒಂದು ವಾರ ಬೇಕಾಯಿತು.

ನಂತರ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ  ನಾನು ಹಾವು ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡ ವೃತ್ತಾಂತ ಊರಿನಲ್ಲಿ  ಮನೆಮಾತಿಗೆ ಗ್ರಾಸ.

ಆದರೆ ಈಗಲೂ ಒಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ.

ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಕಚ್ಚಿದ್ದು ವಿಷವಿರದ ಹಾವೋ? ಶ್ಯಾನುಭೋಗರ ಬ್ಲೇಡ್  ಪ್ರಯೋಗವೋ?

ಮಂತ್ರ ಶಕ್ತಿಯೋ?

ಅಥವಾ,

ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದ  ಆತ್ಮಬಲವೊ?

************************