ಗುರು ಸಾಕ್ಷಾತ್

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗುರು ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರಿಂದ ಆದ ಸಹಾಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಎಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ಯಾವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೇಗೆ ಶಿಕ್ಷಿಸಿದರು, ಅವರ ಗುಣ, ಅವಗುಣ, ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸು ಓಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ಉಪಕೃತ ವಿಷಯಗಳು ಏಕೋ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹಾ ಅನುಭವಗಳು ನನಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದ, ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗ ಪೋಷಕರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಚೈತನ್ಯಶೀಲರಾದ ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ಗುರುಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಎರಡು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ನಂತರದ ಆ ದಿನಗಳು. ಹುಟ್ಟೂರಿನಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ನಗರದಲ್ಲಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ತರಬೇತಿಗಾಗಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಂಧುಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಾಸ. ನನಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಭಾನುವಾರವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎರಡೇ ದಿನಗಳು ರಜೆ ಇದ್ದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ವಿಶೇಷ ಅನುಮತಿ ಮೇರೆಗೆ ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ರಜೆಯ ಅವಕಾಶ ಪಡೆದೆ. ಊರಿಗೆ ಬಂದ ನನಗೆ ಹಬ್ಬದ ನಂತರ ಪುನಃ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಮನಸ್ಸೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಎರಡು ದಿನಗಳು ಇದ್ದು ಮುಂದಿನ ಹಬ್ಬವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಪೋಷಕರು ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ತಂದಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅವರು ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ನನ್ನನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕು ದಿನ ತಡೆದರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವರದು. ಆದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಸಂತಸ ತಂದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ತವರಿಗೆ ಬಂದ ಮಗಳಂತೆ ನಾನೂ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಇದ್ದೆ. ಅದೂ ಇದೂ ತಮಾಷೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮಯ ಕಳೆದಿದ್ದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ದಸರಾ ಮುಗಿಯಿತು. 

ನಾಳೆ ಹೋಗೋಣ ನಾಡಿದ್ದು ಹೋಗೋಣ ಎಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಸಹಾ ಮುಗಿಯಿತು. ಯಾಕೋ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಶಾಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಒಂದು ವಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆಬ್ಸೆಂಟ್ ಆದರೆ ಡಿಬಾರ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಹಪಾಠಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅವನು ಅನಧಿಕೃತ ಒಂದು ವಾರದ ರಜೆಯ ನಂತರ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಇದ್ದ ನೆಮ್ಮದಿ ಆ ನಿಮಿಷದಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಈ ದಿನವೇ ನಾನು ಹೊರಡಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಹಠದ ಅಳು ಕಂಡಾಗ ತಂದೆಯವರು ಹೇಗೋ ಬಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ಹಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಶಾಲೆಯಿರುವ ನಗರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣ. ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟೆ. ನಗರ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು. ಬಸ್ ಶಾಲೆಯ ಮುಂಭಾಗವನ್ನು ಹಾದು ಹೋದಾಗ ಏನೋ ದುಗುಡ, ಗಾಬರಿ. ಕಳೆದ ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಂದ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೇನು ಮಾಡುವುದು? ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಸಂಭವನೀಯ ಘಟನೆಗಳ ಅಗೋಚರ ಆತಂಕ. ಈ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ನೇರವಾಗಿ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕೋಪದಿಂದ ನೀನು ಎರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋದವನು ಈ ದಿನ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಎಲ್ಲಿಗಯ್ಯಾ ಹೋಗಿದ್ದೆ? ನಿನಗೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು. ನಿನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಡಿಬಾರ್ ಮಾಡುವ ಪತ್ರ ತಯಾರಿದೆ. ನಾಳೆ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂಬ ಅವರ ನಿಷ್ಠುರ ಮಾತಿಗೆ ನನ್ನ ಜಂಘಾಬಲವೇ ಉಡುಗಿ ಹೋಯಿತು. ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದೆ. ನಂತರ ಬೈಗುಳದೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ಕೈನಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲ, ಶಾಲೆಯ ಫೋರ್ಮನ್ ಸಾಹೇಬರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡು, ನೋಡೋಣ, ಎಂದು ಕಳಿಸಿದರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಅಡ್ರೆಸ್ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಸೀದಾ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಬೈಗುಳದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಏನೆಂದು ಕೇಳುವ ಮೊದಲೇ ಧೀರ್ಘ ದಂಡ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದೆ, ಅವರ ಕಾಲು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಾ ನನ್ನದು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅವರಿಗೋ ನಾನು ಯಾರು, ಏನು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಏಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲೊಲ್ಲದು. ನಂತರ ನನ್ನ ಹೆಸರು ‌ವಿಷಯ ಅರಿತು ತುಂಬಾ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದರು. ಕೆಲವು ಕಟುವಾಕ್ಯಗಳ ನಂತರ, ಇರಲಿ, ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವರೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಚಹಾ ತಂದು ಕೊಟ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದರು. ಶಾಲೆಗೆ ನಾಳೆ ಬಾ, ನೋಡೋಣ ಎಂದಿದ್ದು ಒಂದು ಮಟ್ಟದ ನೆಮ್ಮದಿ ತಂದರೂ ಆತಂಕವೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ತಡವಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆ ತೆರೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ನಾನು ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಬರುವುದು ಎಂದಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಆತಂಕ ಹೇಳಲಾರೆ. ಶಾಲೆಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಲವು ಸಹಪಾಠಿಗಳ ನೋಟ, ಕೆಲವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೊರಟ ಹಲವರು. ಹೀಗೆಯೇ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಸಾಹೇಬರ ಪ್ರವೇಶವಾಯಿತು. ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಒಳ ಹೋಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಕಳವಳ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಕೆಲವು ಸಮಯದ ನಂತರ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತು. ವಿಚಾರಣೆ, ವಿವರಣೆ, ವಾಗ್ದಂಡನೆ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಂತೂ ವಿವಿಧ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಶ್ವಾಸನೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಮನವೊಲಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಮರುದಿನ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರ ತರಬೇಕು ಎಂಬ ಷರತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಪ್ರವೇಶದ ಅನುಮತಿ ದೊರೆಯಿತು. ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಪರೀಕ್ಷಾ ವಸ್ತು, ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಬರದೇ ಇಂದು ಬಂದಿರುವ ಇವನಿಗೆ ಏನು ಶಿಕ್ಷೆ ದೊರೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ. ನನಗೋ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಕಥೆಗಳು ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಯೋಚನೆ. ತರಗತಿಯ ಕೊಠಡಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಿರಲಿ, ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಕೊಡಲೂ ಅವರಿಗೆ ಭಯ. ಆ ದಿನದ ಶಾಲಾ ವೇಳೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರೇ ಪರಿಚಯದ ವೈದ್ಯರಿಂದ ಪತ್ರವನ್ನೂ ಕೊಡಿಸಿ ಪ್ರಕರಣ ಮುಗಿಸಿದರು. ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಾತಾವರಣ ಸರಿಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಈ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ ಕಲಿತ ಪಾಠ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಎಂದೂ ನಾನು ವಿನಾಕಾರಣ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಔದ್ಯೋಗಿಕ ಜೀವನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಘಟನೆಯು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಘಂಟೆಯಾಯಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪೋಷಕರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ. ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾರ್ಗ ತೋರಿದ ಈ ಗುರುಗಳು ಸದಾ ಸ್ಮರಣೀಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸನ್ನಿವೇಶ: ಕಳೆದ ೭೦ರ ದಶಕದ ದಿನಗಳು. ಹಿಂದೆಯೇ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನದೂ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನ. ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಪೋಷಕರನ್ನು ದೂಷಿಸಲಾರೆ. ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಅಳುವ ಬದಲು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವುದೇ ‌ಮದ್ದು ಎಂದು ಮನಗಂಡಿದ್ದೆ. ಈ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂಧುಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆ ಊರಿನಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಐದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಬರಬೇಕು. ಶಾಲೆ ಬೆಳಗಿನ ಏಳೂವರೆಗೆ ಪ್ರಾರಂಭ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ವೇಳೆಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ವಾಹನವೂ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಚಾರ್ಜಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡೂ ಇಲ್ಲ. ನಡೆದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನು ಶಾಲೆಯೋ, ನಗರದಿಂದ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಹೋಗಬೇಕು. ಖರ್ಚಿಗಾಗಿ ದುಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮೂಲಕ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು. ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರನ್ನು ಸೇದಿ ಕೊಡಬೇಕು. ನಂತರ ಗುಡಿಸಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಯಿತು. ನಂತರ ಗುರುಗಳ ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿಚಯದವರ ಮನೆಗೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ನೀರು ಕಾಯಿಸಲು ಸಾಮಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಸೈಕಲ್ ಮೂಲಕ ಮರದ ಹೊಟ್ಟು ತಂದು ಕೊಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಪುಟ್ಟ ಸಹಾಯದ ಕೆಲಸದೊಂದಿಗೆ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಡಿಯಾಗುವ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಬಿಸಿನೀರು ಒದಗಿಸುವ ಕೆಲಸ. ಇದು ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೇಡಿಕೆಯ ಕೆಲಸ. ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೇನೋ ಆದಾಯ ಎಂದು ತಿಳಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಾಲದಾಗಿತ್ತು. 

ಅದೊಂದು ದಿನ ಕೆಲಸ ಪೂರೈಸುವ ವೇಳೆಗೆ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಶಾಲೆಗೆ ಓಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದೊಂದು ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಸೇತುವೆ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ ಬಸ್ಸೊಂದು ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕಲ್ಲು ಬೀಸಿದರೋ ಅದು ಬಸ್ಸಿನ ಗಾಜಿಗೆ ತಗುಲಿ ಗಾಜು ಒಡೆಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಓಡುತ್ತಿರುವ ನಾನು ಕಂಡೆ. ಇವನೇ ಬಸ್ ಗೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಇದ್ದವರು ಭಾವಿಸಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಾನು ಕೊಡುವ ಯಾವ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರ ಧರ್ಮದೇಟು ನಿಂದನೆ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮೌನವಾಗಿಸಿತ್ತು. ಈ‌ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಪೋಲಿಸರು ವಿಚಾರಣೆಗಾಗಿ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದುರು. ತಡವಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ದೊರೆಯಬಹುದಾದ ಶಿಕ್ಷೆಗಿಂತ ಘೋರವಾದ ಶಿಕ್ಷೆ ದೊರೆಯಿತು. ಯಾವುದೇ ವಿವರವನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇಬ್ಬರು ಪೋಲಿಸರಿಂದ ಅವರಿಗೂ ಆಯಾಸವಾಗುವಷ್ಟು ಬಿದ್ದ ದೊಣ್ಣೆ ಏಟುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಹಣ್ಣು ಮಾಡಿದವು. ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ಏನೋ ದಯಾಭಾವ. ಆತನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಕೊಡಿಸಿದ ಧಾರಾಳಿ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಕೊಟ್ಟು ಅದರಲ್ಲಿ ರೂಲರ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ. ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಜಾಗ ವಿಶಾಲವಾಗಿರಲೆಂದು ಹೊರಗಿನ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿದ. ಆ ಸಂಜೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಸೈಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಪಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಕಂಡರು. ಅವರನ್ನು ಕರೆದು ನಡೆದ ಸಮಾಚಾರ ತಿಳಿಸಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದಿದ್ದಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಗಂಡರು. ಅಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ನಾನು ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು, ನಂತರ ಶಾಲೆಗೆ ಸದಾ ಓಡಿಯೇ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಬಸ್ ಗೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುವ ಹುಡುಗ ಇವನಲ್ಲ ಎಂದು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಆ ಸಂಜೆ ಅವರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಮರುಕದಿಂದ, ನನ್ನ ಅಂಗೈ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಏಟುಗಳ ಕಪ್ಪು ಕಲೆಗಳನ್ನು ಎಣ್ಣೆ ಯೊಂದಿಗೆ ಸವರಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದು ಒಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಅನುಭವ. ನೋವಿನಲ್ಲಾದ ಸಂತಸ ಅವರ್ಣನೀಯ. ಕೇಳಿದರೆ ಕಣ್ಣೀರೇ ಪದವಾದೀತು. ಇಂದು ಆ ಗುರುಗಳು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ವಾಸ್ತವದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದ ಘಟನೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಅಂದು ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಆ ಗುರುಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಅಂತೂ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಗುರುವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ ನಮನ. 

ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ತಾವು ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರದು. ಕೆಲವು ಸಹಾಯಗಳು ಕೆಲವು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಗೂ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಕಾರಣದಿಂದಲೋ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿದರೆ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂಬ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಭಾವ. ಇನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಗೌರವ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಕನೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪಾಠ ಮಾಡುವವರು ಎಂದಷ್ಟೇ ತಿಳಿದಿದೆ. ಗುರು ಶಿಷ್ಯರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಬದಲಾದ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ  ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಶಿಕ್ಷಕರು ಗುರುವಿನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನೆನೆಯಬೇಕು. ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮುಂದುವರಿದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ‌ಯಾಚಿಸಿದಾಗಲಾದರೂ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದರೆ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರ ಗುರುವಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾರ್ಥವೆನಿಸಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಕನಿಷ್ಠ ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸೇವೆಯಾದೀತು. ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ ವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು.